شکسته فریاد

آخرین مطالب ارسالی

[97] منتظری، نمادی از کاملاً انسان بودن
[96] عاشورا بر بستر سیاهی، سرخی و سبزی
[95] یادداشت هایی پراکنده از کتاب «مکتب در فرایند تکامل»
[94] آیا می توان از نظام حقوقی عاشقانه سخن گفت؟
[93] یک هفته با عشق
[92] تصمیم هایی نو برای آینده ی خودم
[91] بیانه­ی سیزدهم موسوی، فراخوانی برای بودن
[90] انتشار یک نظرسنجی مخدوش در خبرگزاری فارس
[89] شکست یک تابو به دست احمدی نژاد
[88] اگرهای بی فرجام!
[87] دادگاهي بر بنياد «اعتماد»!
[86] بیم هایی در پی روزنه های امید
[85] امام زدایی انقلابی!
[84] شیرفهم شد؟!
[83] خطبه ای در ارتفاع
[82] هاشمی در برابر دوگانه ی بودن یا نبودن
[81] نسبت جغرافیا با بهای خون مسلمان!
[80] بی عنوان
[79] سخنان مهم میرحسین در جمع اساتید دانشگاه
[78] بيانيه مرجع عاليقدر حضرت آيت الله العظمي صانعي (مدظله العالي) در ارتباط با مسائل جاري کشور
[77] مرثیه
[76] دو تفأل به خاجه شیراز
[75] گوشه ای از واقعیت های اقتصادی در دولت نهم
[74] دم خروس
[73] بیانیه­ی ستاد دانشجویی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران (شاخه­ی فارس)
[72] به موسوی رأی می دهم چون ...
[71] سماجت در شأن شیخ نیست!
[70] الخاتمیة
[69] نمایشگاه ضد جاسوسی اطلاعات
[68] احمدی نژاد و فقر ادبیات سیاسی

منوی اصلی

صفحه‌ی نخست
ارتباط با ما
تمامی مطالب وبلاگ
آیت‌الله العظمی منتظری
پایگاه خبری تحلیلی سایتک
مراسم خاکپساری آیت‌الله منتظری

دوستان

_ گزارشی تکان دهنده از دادگاه های استالین
_ کتاب «دروغ های کیهان»
_ گزارش تفصیلی تخلفات انتخابات ریاست جمهوری
_ مباحثه ای جالب میان میر حسین موسوی و آیت الله خامنه ای در مجلس خبرگان قانون اساسی
پایگاه خبری تحلیلی سایتک

همکاران

جنبش راه سبز
خیابان سمیه، پلاک 180 (خبررسانی درباره بازداشت شدگان جبهه مشارکت)
کمپین آزادی برادران مجاهدین انقلاب
همسرم
آيت الله منتظري
وبلاگی برای آزادی رمضان زاده
وبلاگی برای آزادی زیدآبادی
غریو (ادبیات جنبش سبز)
شهدای جنبش سبز
فرید مدرسی
احمد قابل
حسين فراستخواه
غلامرضا كاشي
لطف الله میثمی
سیبستان
نگاه نو
فرشته قاضی
اکبر منتجبی
قم امروز
ملکوت
سعید حنایی کاشانی
روزنوشت یک دبیر خبر
امین بزرگیان
حامد عبداللهی
رد یار
مسيح علي نژاد
كنج غروب
فؤاد صادقي
سيدمهدي شجاعي
اميد خرم
ميزان نيوز
سيد محمد عاملي
زهرا بيگدلي
هادي كحال زاده
پايگاه عكس خبري ايران
سيد سراج الدين ميردامادي
سايت فارسي خبرگزاري فرانسه
احمد پورنجاتي
گفتمان اصلاحات
اکبر اعلمی
محمد صبوری
دكتر حبيب الله پيمان
محمدصادق ضیغمی
سعید آگنجی
حسین قاضیان
داوود ابراهیمی
محمدصادق دهقان
اکبر گنجی
راز (پویان و سیما)
گفت و گو
محمد عثمانی
مژگان جعفریان
شهاب مباشری
خرده داستان
علی فتوتی
محمد نوری زاد (کیهان نویس سابق)
تورجان (طلبه ای از حوزه ی علمیه ی قم)
سارا شریعتی
عماد بهاور
قالب ساز
هادی بیات زنجانی
ميثم اماني
آتشگه
ترجمان (حواد ماهر)
علی طهماسبی
رادیو زمانه
فرزاد صدری
علی اکرمی
شب تار
محمد حیدری
سمیه توحیدلو
حسن یونسی
نگاه آزاد (اقتصادی)
صابر عباسیان
حمید عظیمی (پسرعمه عزیز)
دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن
سعیده کردی نژاد
غلامعلی رجایی
ژیلا بنی یعقوب
روزنامه ندای سبز
سیدمصطفی خاتمی (از هر نسبتی با اون خاتمی مبرا است)
پرچین خیال
پایگاه خبری تحلیلی سایتک

امکانات

پیش از این نوشتم که به دلایل گوناگونی با نامزد شدن خاتمی در انتخابات آینده ریاست جمهوری مخالفم. البته معتقدم اگر خاتمی کاندیدا شود، نه به راحتی می­توان صلاحیتش را رد کرد و نه به آسانی می­توان در پیروزی­اش تردید نمود (برخلاف نظر برخی از مخالفان حضور خاتمی که در این دو مورد چون و چرا می­کنند). با این حال، دلیل اصلی مخالفت من این است که ورود خاتمی، اگر به هدف پیش بردن آرمان­های جریان اصلاحی است، ساختار سیاسی و شرایط اقتصادی و نابسامانی­های بنیادین کشور، امکان این امر را فراهم نخواهد کرد و فضا برای خاتمی در این زمینه، اگر از دوران ریاست جمهوری­اش بسته­تر نباشد، گشوده­تر نخواهد بود. اما اگر ورود او برای نجات کشور از وضعیت بحرانی موجود است، این توفیق هنگامی اتفاق خواهد افتاد که در لایه­های بالای نظام نیز چنین ضرورتی حس شود و پالس­های مثبتی را برای حضور مجدد خاتمی بتوان مشاهده کرد. در غیر این صورت، حضور خاتمی به دلیل تنش­ها و جبهه­گیری­هایی که به وجود خواهد آورد، کشور را در بحران­های تازه­تری فرو خواهد برد.

حال سؤال این است که اگر خاتمی نه، پس که؟ آیا کس دیگری هست که بتوان جبهه­ی اصلاحات را در حمایت از او متقاعد کرد و در عین حال حضورش تبعات منفی حضور خاتمی را نداشته باشد؟ به گمان من، جریان اصلاحات به دو شیوه و با دو رویکرد می­تواند وارد کارزار انتخابات ریاست جمهوری شود. یک رویکرد، که من آن را «رویکرد سلبی» نام می­نهم، این است که جریان اصلاحی با تمام هویت و مطالباتش و بدون ملاحظه­ی حساسیت­های جناح اقتدارگرا وارد صحنه شود و هدفش از این حضور، نه ورود به حاکمیت، بلکه استفاده از فضای انتخاباتی برای بازگویی آرمان­های اصیل جنبش اصلاحات و نقد بی­پرده­ی حاکمیت و بازسازی اعتبار اجتماعی خود باشد. در این صورت، بهترین گزینه برای کاندیداتوری عبدالله نوری است. نوری کسی است که از یک سو به دلیل نزدیکی و پیوندهایی که با امام خمینی داشته است، مورد اعتماد و احترام خط امامی­هاست، از طرف دیگر، به سبب گرایش­های فرهنگی و اقتصادی­اش، علاقه و حمایت طیف تکنوکراتی چون کارگزاران سازندگی را با خود دارد، و از دیگر سو، به سبب پایداری­اش در دفاع از توسعه­ی سیاسی و دفاعیه­ی تاریخی­اش در دادگاه، حمایت جدی اصلاح­طلبان پیشرو و طیف روشنفکر و دانشگاهی را به همراه دارد. به همین دلیل، می­تواند پس از سال­ها سکوت، به عنوان نماد و نمود تمام مطالبات جریان اصلاحی، قدم در صحنه بگذارد و چندین ماه، فضای کشور را دوباره تحت تأثیر موج اصلاح­طلبی قرار دهد و پس از حذف حتمی­اش از گردونه­ی انتخابات، اعتبار و اعتماد و سرمایه­ای تازه را در اختیار جریان اصلاحی بگذارد و خود نیز به عنوان یکی از راهبران مؤثر این جریان، حرکتی تشکیلاتی، ریشه­دار و نهادین را آغاز کند.

اما رویکرد دوم که من آن را «رویکرد ایجابی» نام می­گذارم، این است که اصلاح­طلبان به هر دلیلی بخواهند در مدیریت کشور صاحب نقش باشند و مشارکت در فرایند مدیریتی نظام را بر کسب اعتبار و سرمایه­ی اجتماعی ترجیح دهند. این رویکرد نیز البته دلایل قابل توجه و تأمل­برانگیزی دارد و به راحتی نمی­توان صاحبان چنین نگاهی را به فرصت­طلبی، قدرت­طلبی و تظاهر به اصلاح­طلبی متهم ساخت. به هرحال اگر اصلاح­طلبان به چنین تصمیمی برسند، به عقیده­ی من، بهترین گزینه برای نمایندگی این رویکرد در کارزار انتخاباتی، حسن روحانی است. روحانی کسی است که مارک و لیبل اصلاح­طلبی ندارد و حساسیت چندانی را در سطوح بالای حاکمیت ایجاد نمی­کند؛ با رهبری، نمایندگان کنونی مجلس، رئیس کنونی قوه قضائیه و به ویژه با رئیس مجمع تشخیص مصلحت و رئیس مجلس خبرگان رابطه­ی گرمی دارد و نفوذ و قدرت مانورش به مراتب بیشتر از خاتمی است؛ چون عضو جامعه­ی روحانیت است و دوستی نزدیکی با بسیاری از چهره­های شاخص راست سنتی دارد، می­تواند حمایت آنها را جلب و یا دست کم جبهه­بندی جدیدی را در میان آنها ایجاد کند که در هر دو صورت به نفع جریان اصلاحی است؛ چه در زمینه­ی مدیریت داخلی کشور و چه در دیپلماسی خارجی، نگاهی عقلانی دارد و همین حد از عقلانیت برای خروج کشور از بحران فعلی کافی است؛ در عین حالی که پایگاه سیاسی­اش محافظه­کاری است، به دلیل رابطه­ی نزدیکی که با اصلاح­طلبان دارد، می­تواند تا حدود زیادی تقاضاهای مشارکت آنها در مدیریت کشور را پاسخ دهد؛ به لحاظ پرستیژ ظاهری و فن بیان نیز جاذبه­هایی مشابه با خاتمی دارد و می­تواند آن دسته از شهروندانی را نیز که به این مسائل اهمیت می­دهند، جلب کند؛ و در نهایت اینکه اگر به هر دلیلی، در انتخابات شکست بخورد، شکستش به معنای شکست اصلاح­طلبی نیست و فضای سنگینی برای اصلاح­طلبان ایجاد نمی­کند. می­ماند امکان رأی­آوری­اش که به عقیده­ی من، اگر سرمایه­گذاری و اجماع خوبی صورت بگیرد، با توجه به روند رو به صعود نارضایتی از دولت احمدی­نژاد و تعدد احتمالی کاندیداهای محافظه­کار در صورت نیامدن خاتمی، و احتمال کمتر سازماندهی تقلب انتخاباتی گسترده در مورد او، می­توان امیدوار بود که کرسی ریاست جمهوری را از آن خود کند.

---